Elementy superwizji kariery występują w naszych warunkach od co najmniej kilku lat. Najczęściej są one częścią programów outplacement, spopularyzowanych niedawno w Polsce na fali recesji i powszechnych redukcji etatów, a także wszelakich programów aktywizacji bezrobotnych (np. realizowanych przez urzędy pracy lub inne instytucje pomagające w znalezieniu zatrudnienia). Sprowadzają się one zwykle do udzielania porad n/t technik poszukiwania zatrudnienia, autoprezentacji, przygotowywania aplikacji itp. Charakterystyczne jest przy tym, iż nieomal zawsze występują w sytuacjach \"awaryjnych\", czyli utraty pracy i ich rola nakierowana jest na \"gaszenie pożaru\", czyli jak najszybsze znalezienie nowego zatrudnienia. Za sukces uznaje się zwykle zdobycie pracy potocznie uznawanej za akceptowalną w kontekście dotychczasowego przebiegu kariery, czyli na podobnym lub wyższym stanowisku, w tej samej lub pokrewnej branży i naturalnie za nie niższe od dotychczasowego wynagrodzenie. Tak ukierunkowana praca z klientem (pod tym określeniem rozumiemy tu konkretną osobę, a nie klienta instytucjonalnego, czy grupę ludzi) ma charakter doraźny, wyrywkowy i nie stanowi jeszcze tego, co według światowych standardów kryje się pod terminem określanym tu jako superwizja kariery.